ROMP

negatibo.

Sun, 07 Dec 2008 14:22:54 GMT

Naiinis na ako sa mga nangyayari sa paligid ko ngayon. Hindi ko alam kung dapat ko bang sisihin ang sarili ko o ang mga tao sa iniisip ko sa mga sandaling ito.

Unang-una riyan ang hindi pa mabayarang matrikula ko. Hindi ko alam kung bakit hanggang sa huling pagkakataong ito ay mayroon pa rin ganitong suliranin. Kung iniisip ko, matagal ko nang hiningi iyon. Kung tutuusin nga, bago pa pumasok ang terminong ito o bago pa natapos ang nakalipas na termino ko sinabi ang ukol dito. Hindi ako masyadong nag-alala nang nakaraang Setyembre at Oktubre sapagkat alam kong wala ring kahahantungan ang pangungulit at saka tutal sa tingin ko ay nabanggit ko na rin naman iyon nang matagal na buwan na. Nagulat na lang ako nang huling linggo ng Nobyembre nang sobra na akong nangungulit na hindi alam ng magulang ko na may dapat pa pala bayaran. Hindi ko alam kung ano ang magiging tugon ko sapagkat doon na nga lang nila ako sinusuportahan at hindi pa nila alam. Wala nga sila alam sa mga nangyayari sa buhay ko bukod sa nag-aaral ako. Pinagsasabihan pa akong buti raw ako ay nag-aaral lang at walang iniisip. Anong walang iniisip?! Hindi lang ako umiimik sapagkat wala rin ako tiwalang maglahad ng aking iniisip sa bahay o maging sa paaralan. Wala ako makitaan ng taong nagkakainteres sa mga sinasabi ko. Ewan ko ba kung bakit parang hindi isinasaalang-alang ang mga sinasabi ko. Huling hirit na nga ito. Hindi pa sinasagot ang mga pinapadala kong mensahe kung kaya naiinis ako kung bakit nagkakaganoon.

Bukod pa riyan, nakakalungkot ding isiping ang itinuturing mong kaibigan sa paaralan ay dapat pang pagkatiwalaan. Oo nga naman, hindi naman nila hiniling na pagkatiwalaan ko sila. Ano ba naman ako sa kanila para maghimutok. Ang nakakalungkot lang kasi ay may mababalitaan na lang ako na hindi na pala ako kasama sa isang bagay na inaasahan kong makakasama ako. Ano ba naman kasi ang pagsasamahan kung hindi naman naging opisyal ang napag-uusapan. Ayoko man manumbat pero nakakalungkot talagang isipin na sala sa init at sala sa lamig parang palabas sa telebisyon. Kung sabagay, mabuti na rin iyon para matuto ako tumayo sa aking mga paa. Baka minsan isang araw, magulat na lang akong maririnig ko na nanggagamit lang ako o bumilog pa ulo ng ibang tao dahil sa umaasa masyado sa kanya. Kung sabagay, posible ring isipin iyon sapagkat wala naman ibang naririnig kung hindi ang papuri. Hinihiwagaan lang ang sarili sa pamamagitan ng pagtulak ng sarili pababa kahit mayroon naman talagang dapat ipamalas.

Naghahanap pa naman ako ng makakausap ngayon dahil nalulungkot ako lalo kapag walang ibang iniisip ang utak ko kung hindi ang paghihimutok o panghihinayang o pagdududa. Kung may kakausapin ako, mukhang nakikipag-usap lang at halatang napipilitan lang sa mga pinagsasabi ko. Nawawalan tuloy ako ng gana ituloy ang mga sinasabi ko. Pakiramdam ko kasi pawang pakikisama lang ang pinaiiral nila. Ang ilan sa mga tinuturing ko na makakaintindi sa akin, sa simula lang nagpapahiwatig ng pagdamay. Pagdating sa huli, wala na. Kaya minsan, ayoko na ring lumapit kung sa tingin ko ay wala akong mapapala o hindi ako kayang intindihin. Minsan naman kapag parang nangangamusta lang, hindi magkakainteres makipag-usap. Ano ka? Busy at importanteng tao? Yung iba talaga, hindi nakikipag-usap marahil dahil may ginagawa o "may ginagawa". Nakakawalang gana ang mga tao sa paligid ko. Basta sa ngayon, gusto ko ng taong makakausap ko dahil may interes makinig sa mga sinasambit ko at hindi dahil pinakikisamahan ako. Sana makatagpo ako ng ganoon ngayon.

Sa ngayon, isa lang kausap ko sa 61 na online sa YM ko. Tungkol pa sa project bullshit.

nakakakabang kaba.

Fri, 24 Oct 2008 14:07:18 GMT

Ang tanghali ay napakaalinsangan at kayhirap pakisamahan. Walang ibang magiging kasagutan kung hindi ang napakalamig na hangin na siyang dadampi sa balat at magpapahinay sa init na nararamdaman ng katawan.

Dali-dali akong tumungo sa sasakyang aakay sa akin upang ako'y dalhin sa aking paroroonan. Pilit akong naghanap ng lugar upang mas mapabuti ang aking paglalakbay. Sa pinakalikod na upuan ang aking naibigan sapagkat ito lamang ang natitirang lugar na nakukutuban kong may angkop na lamig na aking kakailanganin.

Patuloy na pumatak ang oras upang magbigay daan sa mga taong nais maghangad ng parehong serbisyong aking tinatamasa. Ilang saglit pa'y isang tao ang tumambad at tumabi sa akin. Isa siyang taong selpon ang hawak magdamag at may suot na sumbrero. Isa rin siyang taong mahilig pumindot ng ilong kung kaya hindi ko naibigan tignan kung sino siya.

Lumapit na ang konduktor upang magbigay ng bilyete sa mga pasahero. Nauna niyang binigyan ang aking katabing lalaking naghahangad ng kalahating katumbas ng ordinaryong pasahe. Tumango lng ang konduktor at nangakong bibigyan ng diskwento ang lalaki.

Oras na upang bayaran ang pasahe. Dali-daling naningil ang konduktor sa bawat pasahero. Ako ang huling pasaherong masisingil at labis na naiinip. Bago humantong sa akin, ang aking katabi ang mauunang makakapagbayad.

Nagtanong ang aking katabi hinggil sa normal na pasahe patungo sa ganitong ruta. Binigyan siya kaagad ng sagot ng konduktor. Hindi nag-atubiling umangal ang aking katabi sapagkat ayon sa kanya, pinangakuan siya ng konduktor na kalahati lang ang isisingil sa kanya. Pinaratangan nitong manloloko ito sa ganitong pakikitungo sa kanya.

Sa ganoong usapan ay walang kinahantungan. Labis na hindi matanggap ng lalaking hindi naaayon sa kanya ang ginawang paniningil. Hinugot niya ang kanyang bag at may kinuha. Nagulantang ako sa aking nakita. Hindi ako makaimik. Nang inabot sa akin ng konduktor ang sukli, hindi ko namalayang kulang pala iyon ng anim na piso. Ni hindi ko nagawang ilagay sa aking bulsa ang sukli dahil sa pagkabahala.

Sa panahong iyon, wala akong ibang ginawa kung hindi ang lumingon palayo sa aking katabi. Ni isang kusing ay hindi ko siya sinulyapan at ang kanyang kargada. Ang tanging inisip ko lang ay dapat makababa na ako sa Buendia sa lalong madaling panahon kahit sa Vito Cruz ang aking patutunguhan. Hindi ko inasam na tipirin ang sarili ko kung buhay na ang kapalit dahil may katabi akong nais magpaputok ng baril dahil hindi niya matanggap na hindi kalahati ang babayaran niyang pasahe.

nakikita ba ang dapat makita.

Tue, 21 Oct 2008 17:06:38 GMT

Mahirap isiping sa buhay ng tao ay may mga bagay na hindi lubusang nalilinawan sa mga nagmamasid. May pagbabatikos at paghuhusgang hindi nararapat kahantungan. Hindi man lubos maliwanagan, nariyan ang mga katagang dumudungis sa samahan tulad ng pagmamalaki o pagsasawalang kibo upang matakluban ang tunay na kinalalagyan. Kahit ituring na katotohanan, wala pa ring bagay ang magpapabago nito sapagkat ito ang siyang dapat mamayagpag at makakasanayan.

.Likas sa tao ang magbanggit ng mga katagang oo o hindi. Sa pamamaraang ito, madaling mahinuha ang nilalaman ng isipan. Pangkaraniwan din naman ang hindi marunong tumanggi sapagkat mahirap makasakit ng kapwa. Ngunit sa ibang nilalang, dapat lubos na maintindihang mas mahirap ang tumugon alinsunod sa gusto ng kapwa sapagkat may isipang bumabasa sa lalim ng mga salitang sinasambit. Hindi makatiyak kung angkop bang isambit ang katagang oo gayong walang katiyakan kung magiging posible ang bagay na maisagawa.

.Mabilis ding masambit na kapag ang mukha ay seryoso, walang kibo o hindi maipinta, naghihinakit ang damdamin nito. Hindi nararapat pag-isipan kaagad ng negatibo sapagkat may ilang bagay ang pumupukol sa isipan. Maaaring nais lamang magpahinga, mapag-isa at tumulala upang maliwanagan ang isipan at makapagpaginhawa at makapagpanatag ng kalooban. Angkop ding sabihing nais lamang nitong tumahimik ayon sa kinalalagyan ng damdamin o wala lang sa panahong makipagtalastasan.

.Makabubuti rin sa isang tao ang pakikipag-usap kahit ito ay mukhang naghihinakit. Sa pamamaraang ito, matutuklasan mong hindi pala ito nagagalit at nais lang tumahimik. Kapag sumambit ng kahit isang kataga, maging panatag ang kalooban sapagkat hindi ito nagkikimkim. Ngunit kung walang natamong pagsambit, alam na ang ibig sabihin. Maaaring makipagkulitan nang malihis ang kinikimkim nito sapagkat mas nagiging malalim ang sugat habang patuloy na sinusugatan. Kung nais alamin kung patuloy itong nagtatanim ng sama ng loob, tila hindi kaaya-aya ito sapagkat mas dumudumi ang sugat at patuloy na ikabibigat ng damdamin.

.Hindi lahat ng oras ang tao ay tahimik. Maaaring ang isipan ang pinakamaingay na tunog na pumapalibot sa paligid. Nakikiramdam ito at pilit bumabasa ng mga kilos at katagang binibigkis ng bibig. Sa pamamaraang ito, ayon sa kanyang namamasid, dumadaloy ang impormasyon sa utak at pilit na binibigyan ng kulay alinsunod sa dapat kaangkupan nito. Dito marahil pumapasok ang hindi pagtitiwala at pag-iisip ng kung anu-ano.

.Madalas pangunahan ang isang tao sa mga kilos na kanyang dapat isagawa. Dahilan ito upang mawalan ng gana at madungisan ang diskarte. Nariyan ang panunumbat ng sukli o pagsambit ng hindi naayon sa iniisip ng kapwa. Ilang bagay ang dapat na likas na dumarating at hindi nararapat udyukan. Nagiging insulto sa isang tao kung nahahanapan siya ng mali sapagkat hindi sumasang-ayon ito sa dapat kalagyan.

.Ang pagsukli ay isang isyu. May ilang nilalang na bukal sa kalooban ang magbigay nito mapamabuti man o hindi. Doon matutuklasang hindi sa kanya naaangkop ang tinatawag na sukli. Marahil naibigay na ito sa iba o hindi pa natataon ang pagbalik nito. Kadalasan, dahil napangungunahan sa ganitong aspeto, hindi naliliwanagan ang madla sa nais ihatid ng panunukli. Sa halip, nababahiran ito ng ibang kulay na nagpapapoot ng pakikitungo.

.Madalas mangulit ang tao upang mahikayat ito sa isang bagay. Doon marahil natitimbang ang pagsasamahan sapagkat pilit nitong sinusukat kung saan aabot ang paghahangad na maatim nang may karamay ang ganitong bagay. Nagiging basehan ito upang malamang nagpapahiwatig ng tunay na pag-aasam o pakikitungo lamang. Doon marahil din natutuklasan kung napahahalagahan ang isang tao.

.Hindi sapat na dahilang nagiging madumi ang pag-asal ng isang tao sa pamamaraan ng pangungulit nito. Hinahangad at sinasadya lang nito ang maging madungis upang mapatunayan sa sariling marunong itong lumaban at pilit na hindi maapektuhan sa iniisip nito.

.Kung lubusang nauunawaan ang pag-asal na hindi kaaya-aya, doon magbibigay daan sa ibang tao ang tulay ng pagsasamahang pinakahahangad. Doon mamumuo ang tiwala, tapat at malasakit. Hindi lang mabatid ang tunay na nararamdaman at nais iparamdam sapagkat may pagkakataong naaasiwa sa lagay nito. Nariyan ang ilang katagang tulad ng "pare" o "mahal" na nagmimistulang basehan ngunit hindi magawang gamitin sapagkat hindi ito napapaniwalaang pamamaraan. Mas hangad ang pagtanda sa mga napag-uusapan at mga napagdadaanan.

.Ang lihim madalas ay nagiging kapana-panabik kung ito ay naglalaman ng mga katotohanang magpapabago sa katauhan. Maaaring pakaiingatan ang lihim maliban lamang kung hindi direktang nahinuha ang balita sa tunay na ugat nito.

.Pinaniniwalaang ang katotohanan ay nakasasakit ngunit mas hinahangad ito upang mapagtibay ang pagkatao. Ito ang nagiging batayan upang masakluban ang mga haharapin pang pagsubok na pilit magpapatumba sa isang pagkatao.

ibang panig.

Tue, 30 Sep 2008 18:51:18 GMT

Kung may problema ka, sabihin mo kaagad sapagkat hindi ito naiintindihan ng iba. Pero kung wala, ano ang sasabihin mo lalo pa kung nagtanong sa iyo kung ano ang problema mo. Kung sinabing wala, wala talaga. Pag-iisipan ka pang meron kung wala naman talaga, paano naman iyon? Nagpapaubaya sa pangungulit, hindi pa ba malinaw na wala talagang problema?

Hindi naman maaaring maging problema ang hindi pagsama sa pagkain ng meryenda kung ginagawa itong dahilan sa ganitong bagay. Hindi naman talaga dapat sapagkat ibang aspeto na ito at hindi nangangahulugang may problema. Magkaiba ang may problema sa nagsasawalang kibo dahil wala sa sariling makipagkulitan. Wala sa sarili upang makipag-usap dahil walang laman ang tiyan na siyang magpapagana ng utak.

Kung wala naman talagang problema, dapat wala ring kahulugan ang paglalakad sa kalyeng nagkakasama pa rin. Subalit, paano kung hindi nagkaunawaan dahil sa isang tinging nakapanlilisik, animo'y nagpapahiwatig ng problema. Paano rin kung hindi lang naging malinaw ang pakikitungo dahil pilit na nangunguna sa paglalakad at hindi nakikipag-usap? May problema pa rin ba?

Sumakay ka ng pampasaherong dyip. Akala mo'y magsasabay ng pag-abot ng bayad sa tsuper. Tila may kahulugan ang pagkilos kung kaya naisipang gumanti at kumilos mag-isa. May problema pa rin ba? Magkakaroon pa lang ata.

Bumaba ng dyip. Naglakad patungo sa sakayan ng bus. Nakita ang kaibigan dati. Nag-usap. Dumating ang bus. Sumakay sa bus. Magkatabi sa upuan subalit hindi nag-uusap. May problema na nga ata.

Nang bumaba sa bus, pilit akong nakikiramdam kung ano na ang kahihinatnan. Dahan-dahan akong naglakad at pasimpleng sumisilip kung nasaan na ang nagsasabing may problema. Naghahanap ng kasagutan kung may problema subalit wala naman ata sapagkat may huling sinambit, "Sige."

Ilang araw ang lumipas, aking inaalam kung may problema pa rin. Pinakikiramdaman at naghihintay ng unang pagkilos buhat sa kabilang kampo. Naghintay ako ng wala. Mukhang wala na ngang iisiping may problema sapagkat mayroon na nga talaga. Ni isang bigkis ng salita ay walang natamo sa bawat isa.

Dumating ang isang asignatura kung saan magkamag-aral. Naghihintay kung may pag-usad ba o may pagbabago. Halos lahat ng upuan ay naupuan na maliban sa aking tabi at likuran. Hindi ko lubos maisip kung bakit sa likod tumungo. Nangangahulugan ngang may problema.

Natapos ang asignaturang iyon. Naghihintay pa rin ng masasambit. Pareho ba kaming nakikiramdam? Hindi ko mawari. Basta alam kong alam niya na kapag may problema, kausapin lang ako sapagkat nakakausap ko naman siya. Ano ang nangyari? Wala kaming kibuan hanggang siya ay lumisan.

Pagkalisan niya, ako ay may klase. Nagtungo ako roon sa loob nang isang oras. Natapos ang klase at nanubok alamin kung may problema nga ba. Nagtungo ako sa tambayan at inalam kung nag-aabang siya sa akin tulad ng ginagawa ko sa kanya. Hindi na ako nagtaka kung bakit wala siya. May problema na nga talaga.

Kinabukasan, hindi na kami nagsabay sa pag-uwi matapos nagkaroon ng pagsasalu-salo. Alam kong wala nang masasakyan sa ganoong oras. Batid din naman siguro niya. Sinisi ako sa pag-iwan, may masasakyan nga ba? Naghanap ako ng ibang ruta kung saan alam kong may masasakyan. Bakit hindi siya sumama? May problema na nga talaga.

isa lang.

Mon, 27 Aug 2007 17:59:03 GMT

Bakit ganun? Matagal ko nang tinatanong sa sarili ko kung bakit hindi ako pwedeng maging progresibo sa magkaparehong bagay. Dapat at kailangan ay iisa lang. Tulad ngayon, katatapos ko lang maging masagana sa pera (dahil birthday ko) kung kaya lugmok ang mga marka kong nakukuha. Kung minsan, kapag wala akong pera, mataas ang aking marka. Minsan naman, kapag may gusto akong gawin o matamo, nakukuha ko pero laging may kapalit na kamalasan. Basta! Laging hindi naaayon sa positibo. Madalas kapag may swerte, may malas. Hindi ko naman maintindihan. Hindi ko talaga maunawaan. Ganun kaya talaga ang nakatadhana sa akin? Naiinggit tuloy ako sa ibang tao riyan sapagkat hindi lang sila sa isang bagay nagiging masagana. Nakakawalang gana tuloy. Exam ko pa naman bukas. Hay.. such a loser.

penitensiya sa bagong taon.

Tue, 02 Jan 2007 10:08:54 GMT

Para hindi mahaba, maiksi lang isusulat ko. Nang nakaraang tatlong araw, ako ay tag-gutom. Mula Disyembre 30 hanggang Enero 1, isang beses sa isang araw na lang ako kumain.

Dapat kapag bakasyon ay nagpapataba. Pambihira, kung dati-rati ay tanghalian at hapunan ang oras ng aking pagkain, ngayo'y hapunan na lang. Iba na kapag tumataba, kailangan magpapayat. Kasalanan ko ba kung sumeseksi ako at hindi ko mapigilang humugis bote ng kola ang aking pangangatawan. Daig ko pa ang mga babae riyan.

Nyek. Tanghali ka ba naman kasi gumising at kayo'y nakatokang lumarga sa lalong madaling panahon. Magkakaroon ka pa ba ng oras kumain kung kainan din ang patutunguhan? Darating kami sa handaan, niluluto pa pala ang pagkain. Hinintay namin maluto ang mga pagkain hanggang sumapit ang gabi. Pangit kasi kapag installment ang hinahanda sa hapag kainan. Kaya hayun, hinantay sabay-sabay ilapag sa hapag kainan ang mga pagkaing aming kakainin. Dahil ako ay nalipasan marahil ng gutom, mabilis mabusog at pihikan sa pagkain, kaunti lang din ang aking kinain. Kaya ang nangyari, less than 100 lbs na lang ang aking timbang. Sana hindi.

o siya.

Thu, 21 Dec 2006 15:03:03 GMT

No need to elaborate.

This is it, pare.

I only know two prime numbers.

1&2
2&1

Te quiero raw? KB naman ako.

istedi.

Sun, 17 Dec 2006 12:26:10 GMT

Well. Istedi is the right term. Nakakapagod kasi ang mag-isip nang mag-isip at mag-alala sa kahihinatnan ko sa ADVELIN. Iniisip ko na kesyo kapag bumagsak ako, hindi na ako makakagraduate sa pangkaraniwang panahon. Iniisip ko rin na kesyo kapag bumagsak ako, wala akong maitutustos sa aking pang-summer. Iniisip ko lalo kung sino ang magiging thesismates ko. Kaya ngayon, dahil nakakapagod ang mag-isip, napagtanto kong dapat magpahinga na ako at maging istedi.

Hay. Kanina, nawawalan na rin ako ng gana sa sarili ko. Ni hindi ko nga mapagana ang proyekto ko sa isang asignatura kung kaya napag-isip-isip ko na bakit ko ba ipinagduduldulan ang aking sarili sa isang disiplinang hindi ko naman kagustuhan. Buhat dito, nais ko na lang maging istedi. Ayoko na masyado mag-isip sa aking akademiya. Magagawa ko kaya iyon? Tignan natin.

Dahil pagod na nga ako sa kakaisip kung paano ko masasabayan ang mga pangkaraniwang mag-aaral ng aking pangkat, hinayaan ko na lamang ang sarili kong magpahuli sa pagtatapos. Inisip ko na lamang na pinahihirapan ko lang ang aking sariling ipagsiksikan ang aking sarili sa lintik na paggraduate sa Oktubre 2008. Mula rito, nais ko nang magpahuli ng pagtatapos patungong Enero 2009 kahit ako ay makapasa sa ADVELIN o hindi. Kaya sa isang kamag-aral ko, pasensiya na hindi ko na matatanggap ang iyong alok. Delayed na ako, eh. Ang tanging problema ko na lamang ngayon ay kung sino na ang magiging thesismates ko. Iyon na lang talaga sapagkat naiplano ko na ang pagsasaayos kung kailan ko kukunin ang mga asignatura sa kani-kanilang termino. Naisaayos ko na kung paano ko paluluwagin ang aking iskedyul sa mga susunod pang mga termino. Kaya mensahe ko sa mga kapwa ko kamag-aral na nabibilang sa regular, "hehe sige pahirapan niyo sarili niyo."

paalam 2008.

Fri, 15 Dec 2006 23:57:03 GMT

2006 pa lang malamang. Ito ay sa kadahilanang dapat na akong mamaalam sa taong 2008. Wah! Malas naman. Akala ko pa naman... Madami pa naman ako plano subalit mauunsiyami pa. Sayang ang apat na buwan! Sayang talaga...

Hindi ko alam kung paano ko sasabihin sa aking magulang na naulit na naman. Kung sabagay, may pakpak ang balita. Kung dati nga ay pinilit kong hindi sabihin subalit nalaman pa rin. Hay...

Basta. Wala na ako magagawa. Hindi ko taon ngayon. Sana sa susunod na taon, sana lang.

akademiyang nakakakaba.

Fri, 24 Nov 2006 14:05:05 GMT

Bagkus ako'y isang di-pangkaraniwang mag-aaral na lamang, labis pa ring nagbibigay ng lamat sa akin ang bawat pagkabigong aking natatamo. Nang mga nakaraang termino, madalas kong sabihing kapag nagkaroon ako ng bagsak ay magiging pabaya na ako sa aking pag-aaral, mawawalan ng gana at hindi na papansinin masyado ang mga markang natatamo. Sabi ko iyon noon. Ngunit ngayong ako ay nagkaroon na ng bagsak at tila magkakaroon muli ng isa pang ibabagsak, hindi ko maunawaan kung bakit hindi pa rin naiaalis sa akin ang pagkatakot na magkaroon muli ng ibabagsak. Hindi ba dapat ako ay masanay na sapagkat nakatikim na rin ako sa wakas ng kinakatakot kong pagkakabigo? Hindi ba dapat tanggap ko na na wala na akong pinanghahawakan kung kaya likas na ang bumagsak? O bakit kayhirap para sa akin at labis na nakapagpapabagabag...

Alam ko naman yata ang sagot. Ang kinakatakot ko na asignatura ngayong may malaking posibilidad na ibagsak ay may kasunod na asignatura kailangan sa susunod na termino. Hindi lang basta iyon kasunod sa susunod na termino sapagkat ang naturang asignatura ay kakailanganin sa isa pang mas mabigat na responsibilidad. Ito ay magaganap lamang sa susunod pang dalawang termino. Ayaw ko naman magpahuli sapagkat itinaga ko sa batong dapat ay makapagtapos ako sa lalong madaling panahon. Nakakahiya na kasi sa kasama ko sa bahay na labis akong pabigat pagdating sa salapi sa iba't-ibang aspeto nito. Ayaw ko na magtagal pa ng isa pang termino lalo na kung mas daragdag pa ang gastusin ng matrikula.

Eh paano nga kung ibagsak ko ang asignaturang labis kong kinakatakot ngayon? Klase sa tag-init ang katapat niyan. Dalawang linggo lang minamalagi ng naturang klase. Sa loob ng dalawang linggo, nararapat na makapaglaan ako ng halagang hindi bababa sa sampung libo. Saan ako dadampot noon kung sa ordinaryong termino nga ay tumatagal ng tatlong buwan ang pagbayad ko ng matrikula. Dahil diyan, maaaring hindi talaga ako makapagklase sa tag-init. Mahuhuli pa rin ako sa pagtatapos at malaki ang pagkakataong mahihirapan ako sa paghahanap ng kasama sa naturang responsibilidad.

Ano ba kasi ang kalagayan ko sa nasabing asignatura? Kung ihahalintulad sa aking mga kamag-aral, talagang wala ako sa kalingkingan nila. Ituring ka ba naman bilang isa sa pinakamababa. Bukod pa riyan, ikinababahala ko rin ang kahahantungan ko sa mga susunod pang pagsusulit na siyang walang kabog kong sasabihing taghirap ako nang sobra. Kung ano ang binibigay niyang pagsusulit sa amin ang siyang ibibigay rin niyang huling pagsubok namin. Paano ko kaya maiaangat ang huling pagsubok namin gayong sobrang mabababa ang natatamo kong marka sa mga pagsusulit? Nakakapanghina tuloy ito ng loob.

Ngayon pa lang, sobra na akong nababahala sa mga posible kong kahantungan. Hindi ko talaga maunawaan kung bakit gayon na lamang ang pagyurak sa aking kaisipan gayong noong mga nakaraang taon ay matiwasay pa ang katayuan ko. Kung tutuusin nga, mas nagiging abala na ako sa pag-aaral ngayon kung ihahalintulad sa una kong termino sa kolehiyo. Kung kailan naging abala ako, doon pa ako nabibigo. Sana nabigo na ako nang una pa lamang nang sa gayo'y tanggap ko na sa una pa lamang ang mga pinanghihinayangan ko sa buhay. Anu pa man, hindi naman lingid sa aking kaalaman ang hirap ng pag-aaral ng kolehiyo. Ang iniisip ko na lamang ay nasa ganyan ka pa lang namang pamantasan, paano pa kaya kung nasa pinakamatayog akong pamantasan sa bansa? Pangkaraniwan lamang iyan.

Kaya sa susunod pang mga araw, iniisip kong paghandaan ang nasabing asignatura. Kahit na nalulula ako sa haba ng pag-aaralan, pinipilit ko pa ring isipang makakaya kong intindihin iyon. Isakripisyo ang ilang bagay upang makabigay ng tuon sa ganitong pasakit. Nawa'y magawa ko ang mga inaasam ko.